Pierwsze irlandzkie monety rozpoczęto wybijać w 1928 roku. Dwa lata wcześniej rząd Wolnego Państwa Irlandii powołał specjalny komitet, którego przewodniczącym został poeta William Butler Yeats. Celem instytucji było stworzenie wzoru nowych monet irlandzkich.

Zdecydowano, że na awersie monet zostanie umieszczony jeden z symboli Irlandii – harfa celtycka. Na rewersie  postanowiono umieścić zwierzęta, które miały kojarzyć się z typowym irlandzkim gospodarstwem wiejskim. Na zorganizowany przez komitet konkurs zgłoszono wiele projektów. Ostatecznie wygrała propozycja Percy’ego Metcalfa. Nowe monety zaczęto wybijać w londyńskiej Mennicy Królewskiej. Harfa monet ma szesnaście strun. Wzorowana jest na harfie Briana Boru znajdującej się w Trinity College w Dublinie. Wokół niej umieszczono napis w języku galeickim: Saorstát Éireann (Wolne Państwo Irlandii). Data napisu jest rozbita i umieszczona po obu stronach harfy. Napisy wykonane są ozdobną czcionką w stylu irlandzkim. W 1938 roku napis uproszczono i umieszczono po lewej stronie harfy – pozostała Irlandia (w galeiku – Éire), a datę przesunięto na prawą stronę.

Wybijane od 1928 roku monety miały system dwunastkowy. Od 1971 roku zaczęto wybijać monety tylko w systemie dziesiętnym. Część monet zachowała wizerunki zwierzęce (np. jelenia, konia, byka), a część uzyskała nowy wygląd – ornamentacyjne wzory celtyckie. Zaprojektowała je Geraldine Hayes. Charakteryzują je skomplikowane, drobne, bardzo dokładnie wybite wzory.

Gdy w 2002 roku Irlandia dołączyła do strefy euro,  zmieniła się oczywiście waluta irlandzka. Pensy i funty zostały zastąpione walutą euro. Korzystając z możliwości wybrania dowolnego wzoru na awersie monet, Irlandczycy umieścili tam takie same harfy, jakie znajdowały się wcześniej na rodzimej irlandzkiej walucie. W tych samych miejscach, jak kiedyś, pozostała nazwa kraju oraz data wybicia. Dodatkowy element stanowi symbol Unii Europejskiej – krąg ułożony z dwunastu gwiazdek.