Irlandia jest jednym z krajów o silnym rodowodzie celtyckim. Plemiona celtyckie przybyły na irlandzką wyspę w IV-III wieku p.n.e. z terenów Galii. Stopniowo dochodziło do asymilacji Celtów z miejscową ludnością, co skutkowało utworzeniem społeczeństwa sceltyzowanego. Ludzie dzielili tę samą, wspólnie wytworzoną kulturę oraz język celtycki.

Społeczeństwo celtyckie dzieliło się na trzy grupy – kapłanów, wojowników i rolników, z których pierwsza grupa cieszyła się najwyższym szacunkiem. Wśród kapłanów wyróżniano bardów, którzy byli poetami i śpiewakami, a ich zadaniem było przekazywanie dziedzictwa historycznego ludów, wieszczów, którzy posiadali olbrzymią wiedzę o świecie, badali przyrodę i mogli wykonywać obrzędy ofiarne oraz druidów, kapłanów o najwyższej randze, którzy posiadali wiedzę filozoficzną, wiedzę o bogach, ruchach gwiazd i o świecie, dlatego mieli największy i niepodważalny autorytet w społeczności. Druidzi rozstrzygali spory, a całą swą wiedzę przechowywali w pamięci, nie spisując jej.

Celtowie mieli własną religię politeistyczną. Szczególną i silną pozycję zajmowały w wierzeniach celtyckich bóstwa kobiece. Celtowie modlili się między innymi do Epony, bogini urodzaju i świata zmarłych. Dużą czcią otaczano również bóstwa związane z rzekami, strumieniami i źródłami. Celtowie wierzyli, że dusza nie umiera. Druidzi nauczali, że podczas bitwy dusza zmarłego opuszcza ciało i przechodzi natychmiast do ciała innego. Dlatego Celtowie odznaczali się wyjątkową odwagą, walecznością i poświęceniem podczas walk.

Celtowie stworzyli alfabetyczne pismo ogamiczne, które miało postać prostopadłych lub skośnych do osi kresek. Na manuskryptach zapisywane było wzdłuż poziomych osi, a czytane od strony prawej do lewej. Inskrypcje nagrobne i kamienne umieszczane były pionowo, natomiast odczytywane z dołu ku górze. Nazwa pisma ogamicznego pochodzi od imienia bóstwa Ogmiosa, opiekuna literatury i uczonych, który według Celtów miał być twórcą pisma.